เสียงที่ไม่มีใครได้ยิน

posted on 08 Feb 2010 09:28 by chantaporn

 

เสียงที่ไม่มีใครได้ยิน

 

"เสีงที่เราคิดว่าไม่มีใครได้ยิน"

ถ้าเราอยากให้คนอื่นได้ยิน

เราก็ต้อง "พูดออกมา"

 

ทำไมบางครั้งเรารู้สึกว่า  โลกใบนี้ที่แสนจะกว้างใหญ่ 

คนที่อาศัยอยู่บนโลกก็มากมายเต็มไปหมด 

แต่ทำไมบางเวลาที่เราต้องการ

 

แค่ใครสักคนที่จะมา "เข้าใจเราจริงๆ"

 

กลับไม่มีเลย

 

ทุกคนมีปัญหาต่างกัน  แต่ก็คล้ายๆกัน

เพราะฉะนั้นก็น่าดีใจ  ที่อย่างน้อยๆ ในบางปัญหาที่คล้ายกัน

ก็ยังมีวิธีแก้ไขทีคล้ายกันด้วย  ฉันชอบที่โลกนี้มีปัญหา

เพราะรู้ว่าเดี๋ยวมันก็ต้องมีคำตอบ

เหมือนครั้งนี้ที่เราตั้งคำถามกับตัวเองว่า

 

"ทำไมไม่ใครเข้าใจเรา"

 

ทั้งๆที่เราไม่ได้เข้าใจยากอะไรเลย

 

ทันทีที่สถานการณ์ขัดแย้งเกิดขึ้น 

เช่น ลูกทะเลาะกับแม่  คนรักไม่เข้าใจกัน

เจ้านายไม่เข้าใจลูกน้อง  ลูกน้องก็ไม่เข้าใจเจ้านาย

ต่างคนต่างมีเหตุผลเป็นของตัวเองด้วยกันทั้งนั้น 

แม้จะต่างปัญหา  แต่ทุกคน  ก็ตกอยู่ในภาวะเดียวกัน

นั่นคือ "การที่ต้องตกอยู่ในที่นั่งลำบาก"

 

จมอยู่กับความคิดของตัวเอง 

 

หาทางออกไม่ได้  ไม่รู้จะทำยังไงดี 

 

บางทีมีเรื่องอยากจะพูดมากมายเต็มไปหมด

แต่ก็พูดไม่ออก มันจุก  มันไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง

บอกไปแล้วคนอื่นจะเชื่อเราไหม

เขาจะยอมฟังเราไหม  กลายเป็นความอึดอัดในใจที่

 

บั่นทอน

 

ให้ความเข็มแข็งค่อยๆหมดไป

 

คนเราพอมีเรื่องค้างคาในใจ  ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน

มันก็ติดตามไปตลอด  เหวี่ยงไปไม่พ้นคอทุกที

บางครั้งเผลอๆ มันก็แวบเข้ามารบกวนความคิดอีกแล้ว

 

เรื่องบางเรื่องเราก็พูดกับเพื่อนไม่ได้

 

แม้แต่คนรัก

 

กับบางเรื่องเราก็มีความลับ

 

ที่ไม่สามารถแชร์ให้เขาร่วมรับรู้

 

ฉันว่าทุกคนก็เคยเป็นแบบนี้ด้วยกันทั้งนั้น

 

เคยต้องอยู่ในห้องประชุมหรือเปล่า?

บรรยากาศมันอาจจะชวนน่าเบื่อและเครียดไม่น้อย

แต่เราจะเครียดกว่า  ถ้าการแสดงความเห็นของคนอื่น

ทำให้เราหมดความสำคัญลงไป

คล้ายๆ  เรากำลังมองดูคนอื่นตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

ในขณะที่ตัวเรากำลังย่อส่วน เล็กลงๆ

ปัญหานี้ไม่ใช่เพราะคนอื่นมาทำให้ความสำคัญของเราหมดไป

 

แต่เป็นเพราะเราคิดอยู่กับตัวเอง 

 

มีแค่ตัวเองที่เข้าใจ

 

แต่คนอื่นเขาไม่รู้เรื่อง 

เพราะเราไม่เคยแสดงความคิดเห็นนั้นออกมา

เพราะฉะนั้น  ฉันคิดว่าทางออกสำหรับเรื่องนี้มันอยู่ที่ตัวเราเองนี่แหละ

ถ้าเราไม่กล้าแสดงออกมา  คนอื่นก็ไม่มีทางเห็น

 

เหมือน "เสียงที่เราคิดว่าไม่มีใครได้ยิน"

 

ถ้าเราอยากให้คนอื่นได้ยิน 

 

เราก็ต้อง "พูดออกมา"

 

การน้อยเนื้อต่ำใจ 

 

แล้วพาตัวเองหลุดไปอยู่ในโลกของความโดดเดี๋ยว

 

มันน่ากลัวนะ

 

ฉันเคยเจอปัญหานี้กับคนรอบข้าง

เพื่อนๆของฉันก็เป็น  อย่างเรื่องการน้อยใจแฟนตัวเองนี่เจอบ่อยสุด

บางทีเราก็ไปน้อยอกน้อยใจกับเรื่องบางเรื่อง 

 โดยที่อีกผ่ายไม่รู้ตัวว่าเขากำลังถูกเรา "งอน"

 

พอเขาเฉยๆไม่แสดงอาการรู้ร้อนรู้หนาว

 

คนที่แอบน้อยใจอยู่นี่แหละที่ "จะเป็นจะตาย"

 

และเป็นทุกข์อยู่คนเดียว

 

ฉันชอบที่ได้อ่านประโยคหนึ่งที่เพื่อนร่วมงานพิมพ์

จากคอมพิวเตอร์มาแปะไว้ในห้องน้ำเพื่อเตือนใจ

ในกระดาษใบนั้นมีข้อคิดอยู่หลายข้อ

แต่ที่ฉันชอบที่สุดคือประโยคที่ว่า

 

"เป็นหน้าที่ของเราที่จะพูดให้คนอื่นเข้าใจ

 

ไม่ใช่หน้าที่ของคนอื่นที่จะทำความเข้าใจในสิ่งที่เราพูด"

 

 

มันคล้ายๆกัน...ว่าไหม? กับปัญหาการน้อยใจเพื่อน

น้อยใจคนในครอบครัว หรือการน้อยใจคนรัก

ฉันว่ามันไม่ใช่หน้าที่ที่คนอื่นจะต้องมาเข้าใจทุกอย่างที่เราเป็น

 

ยิ่งใกล้กัน  ก็ยิ่งมองข้าม  ยิ่งคุ้นเคย 

ก็ยิ่งไม่เกรงใจกัน

 

แปลว่าทุกอย่างต้องเริ่มที่ตัวเอง

เรานี่แหละที่จะทำให้ความใกล้  เป็นความอบอุ่น

ไม่ใช่ยิ่งใกล้  ยิ่งถูกมองข้ามความสำคัญ 

 

เรานี่แหละ  ที่จะทำให้เสียงที่เบาที่สุด

 

กลายเป็นเสียงที่ดัง

 

และมีความหมายสำหรับเราและคนอื่น

 

ได้ในเวลาเดียวกัน

 

ไม่มีใครเข้าใจตัวเราได้ดีที่สุดหรอก

เพราะฉะนั่น  ปัญหาที่เหลือจึงไม่ได้อยู่ที่ว่า

ใครจะมาเข้าใจเราได้บ้าง 

 

แต่อยู่ที่เรา "เข้าใจตัวเองแล้วหรือยัง"

 

ต่างหาก

  ไม่มีใครเข้าใจเราเท่าตัวเอง page 12-21  ออนมุมาร์

edit @ 4 Jun 2010 11:38:14 by •X•Lover

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณน้องสาวทั้งสองที่มาให้กำลังใจนะจ๊ะ
น้องฝิ่นนะเค้าเชียร์พี่หมวยอยู่ขอบสนาม
ดันจนตัวโก้ง จนทำได้ล่ะ
ส่วนนู๋จูน รู้ได้งัยอ่ะค่ะ
พี่หมวยกะว่า รอน้องฝิ่นช่วยทำให้หน้าตาบล็อคให้ปิ้งขึ้น
จะแจ้งให้ทราบ กะจะบอกพี่ชายตัวเองด้วยล่ะopen-mounthed smile

#5 By •X•Lover on 2010-06-07 19:15

นึกถึงแม่อายสะอื้นจัง
..เสียงสะอื้นในใจ แต่ไม่มีใครได้ยิน...

#4 By mama mumu on 2010-06-05 13:10

ตรงใจเจงๆๆๆ

#3 By mama mumu on 2010-06-05 13:09

ยินดีต้อนรับคะพี่สาว

#2 By pigton on 2010-06-04 10:58